وبگاه جامع 7صدف

از چشم ترم آب به دريا نرسد

ميميرم از اين غصه که آيا روزي

ديدار به ديدار رسد يا نرسد

پیوسته غم تو دلنوازم بادا

همواره خیالت که در آغوش من است

آگه زمن و سوز و گدازم بادا

جان غمگين،تن سوزان،دل شيدا دارم 

آنچه شايسته عشق است مهيا دارم

سوزدل،خون جگر،آتش غم،درد فراق

 چه بلاها که زعشقت من تنها دارم

 کاش در سينه مرا اين دل ديوانه نبود 

 يا اگر بود اسير غم جانانه نبود

رخ گل مایه سودا و گرفتاری شد

ورنه مرغ دل مارا هوس دانه نبود.

سال ها پرسيدم از خود کيستم؟

 آتشم؟ شورم؟ شرارم؟ چيستم؟

دیدمش امروز و دانستم کنون

او به جز من من به جز او نیستم

گر زبي صبري بگويم راز دل با سنگ و روي 

روي را تن آب گردد،سنگ را دل خون  شود

هر زمان از عشقت ای دلبر دل من خون شود

قطره ها گردد ز راه دیدگان بیرون شود

امشب دلم از آمدنت سرشار است

فانوس به دست کوچه ديدار است

آنگونه تو را در انتظارم که اگر

اين چشم بخوابد آن يکي بيدار است

شرابي از لبت در جام کردي

مرا با بوسه شيرين کام کردي

دلم آهوي وحشي بود و او را

ای کـــاش دلـــم اســیـــر و بــیـمار نبود

در بـــنـــد نــــگاه او گــــرفــتــار نــبـود

من عاشق واو زعشق من بی خـبر است

ای کــاش دل و دلــبــــر و دلـــدار نـبود